Geç kaldın.
Ya da ben erken öldüm, ömrümün kefili.
Ya da beceremedim sensizliği.
Sebebi ne olursa olsun,
Sabahı hep akşamında karşıladım günün.
Kıp kızıl boyanıp ta güneş,
fahişe yüzünü gizlemeye yüz tuttuğunda,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta