Geç Kaldık Şiiri - Sadık Kocabaş

GEÇ KALDIK

Hiddetle savrulduk, yelimiz bitti,
Deryalar duruldu, selimiz bitti.
Kavga sona erdi, belimiz bitti,
Diz çöktük meydana, geç kaldık gönül.

Gençlik bir küheylan, biz mi sürmedik?
Nefsin ateşine, biz mi girmedik?
Yandık nâr-ı aşka, bir gün dinmedik,
Vardık dar kapıya, geç kaldık gönül.

Seksen yılın yükü bindi omzuma,
Baharı kurban ettik kara ve buza.
Sözümüz geçmiyor oğula kıza,
Sustuk son nefeste, kış kaldık gönül.

Göz ferini döktü, yol bitti derken,
Akıl başa geldi, hal bitti derken,
Zaman hançerini, çaldı çok erken,
Düştük bu çukura, geç kaldık gönül.

Mihrabı kaybettik, kıble ararken,
Zulmetle boğuştuk, saçı tararken,
Azrail kapıda, zili çalarken,
Kalemsiz Şair'im, geç kaldık gönül.*