Geç Kaldığında Şiiri - Ferhat Parlak

Gece uzar
Saatler birbirine dolanır
Zamanın ayak sesleri duyulur odanın içinde
Ama sabah
Kapıyı çalmayı unutur.
Tavana değil
Kendi içine bakarsın artık
Kafanın içinde dönen o uğultu
Bir tren gibi geçer kalbinden
Hiçbir istasyonda durmaz.
Yastık soğuktur
Çarşaf yabancı
Pencere karanlığı içeri buyur eder
Beklediğin ışık
Başka evlerin camına uğrar.
Adı geçmez dilinden
Ama her nefeste o vardır
Sanki göğsüne bırakılmış ağır bir taş
Kımıldadıkça batar
Sustukça büyür.
Bir gün anlarsın
Sevmenin insanı eksilttiğini
Kalabalıkların ortasında bile
Nasıl tek başına kalındığını.
Bir gün anlarsın
Ellerinin neden titrediğini
Neden bazı şarkıların
Yarım bıraktığını seni.
Aynaya bakarsın uzun uzun
Yüzün değil değişen
İçinde sönen ışıktır
Saçlarına düşen beyaz
Zamandan değil
Beklemekten gelir.
O beklenmeyen an geldiğinde
Gözlerin gökyüzüne değil
Yere düşer
Çünkü umut
Yukarıda değil artık.
Gerçekler
Sessizce dizilir önüne
Biri gider
Biri kalır
Biri seni senden alır.
Bir gün anlarsın
Sevmenin bir vedayı baştan kabul etmek olduğunu
Birinin adını kalbinde taşırken
Kendinden vazgeçmek olduğunu.
ve toprağın üstünde
Kimse bilmeden
Küçük bir çiçek açar
Adını koyamadığın bir yerinde.
Seni ne kadar sevdiğimi
Belki o zaman
Geç kaldığında
Anlarsın.