1962 Ardahan Hanak Çayağzı köyü
Alem adam şu bizim gazi abi, güler-güldürür, durur-düşündürür.
Bir gün, oruç ayında tarla biçmeden gelmiş, çok yorgunmuş.
Kendi de oruçlu ve önceki geceden uykusuz, yorgun ve sahursuz.
Bitkin bir halde...
O gün de misafirleri gelir hep beraber teravi namazını kılmaya giderler.
Yatsıyı kılar sıra teraviye gelince yavaş yavaş uyku bastırır.
Göz kapakları kapanmaya başlar, zaten o da arkalarda kılar namazını...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta