Gazelli Muhammed Şiiri - Servet Balıbey

Acı...
Yıkılmış bir binaya sığınmaktır, yuva diye
Parçalanmış bir kundağı örtmektir
Ve Ağlayamamak
Dönen dünyanın ne getirdiğini önemsemeden
Bugün de ömrümüzden geçti diyemeden
Yaşadığının farkında olmadan
Sadece Çığlık atmakmış
Çocuk
Saf gülümseyişiyle
Soğuktan titreyen elleriyle yol sorana yol göstermektir.
Çiğnenmiş bir ekmeği ikram etmektir
Adı Muhammed
Milyonlarca Muhammed'in içinde
Aynı gökyüzünün
Aynı bulutların
Aynı yerin üstünde
Binlerce kameranın önünde
Görünmemek
Uzay çağında
Marsta su damlası arayan teknoloji
Muhammed'in gözyaşlarını görmüyordu.
Acı
Yırtık bir terliği inadına ayağına geçirmektir
Katledilmiş annesinin giydiği
Baktıkça o terliğe annesini hatırlatacak
Mezarı bile olmayan anneyi
Anne!
Hangi nasihati vermiş olabilir
İyi insan ol demişimdir mesela
Ey Muhammed kardeşlerine iyi davran demişmidir
Bir Yadigar bırakmış mıdır terlikten başka
Katledilmiş babasına katılırken katledilmiş annesi
Ağlayabilmişmidir bu anne
Kime emanet etmiş ki bu yavruyu
Yoksa yakında katredilir diye
gözü arkada kalmadan
metanetle yummuşmudur, gözlerini
Sahi Muhammed sen neye doğdun
Katledilmeye mi
Çiğnenmeye mi
Yoksa aptal bir inancın
Şeytani bir vesvesenin
Silah sıkan tetiğinin ucunda
Senin bütün hayallerin.

Utanıyorum olsam sana şiir yazmazdım
Acını anlatmazdım
Oturup ağlamazdım
Utanıyor olsam
Sana silah sıkan kadar cesur olurdum
Sana düşmanca çevrilmiş o bakış kadar
Elime silah almadan
Kin gütmeden
Haklı kim diye sormadan
Dinini inancını mezhebini sormadan
Adam olurdum.

Muhammed yalnızlığın
İbrahim yalnızlığı
Sabret
Umut et
Ve yaşa
Göreceksin
huzurla öleceksin.
Allah yardımcın olsun.

Gazzeli Muhammed'e