Çocuktum; bu gönül boştu, günüm gündü, hayat hoştu.
O yıllar ne güzel yaştı! Zamanlar hep güzel bildim.
Çocuk kalbim pür eğlence, oyun düşlerdi erkence.
Masal isterdi her gece, yalanlar hep güzel bildim.
Oyun dostum, evim dostum, bu minval onbeşe bastım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Aruz vezninde bir gazel denemesi.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta