Gazel-i Yavuz Sultan Selim

Kahr-ı hümâyûnun ile lerzân olur arş u zemîn,
Savt-ı tîğin susturur fitne-serây-ı kîn.

Seyf-i kazâ çektiğinde mahv olur ehl-i nifâk,
Bir nefesle hâk olur bâtıl, olur hakka yakîn.

Zıll-ı Mevlâ oldun ey sultân-ı sâhib-heybet,
Cân u mülkün fânîdir, sendedir bakî temkîn.

Hâdimü’l-Haremeyn unvânı oldu tâcına nur,
Taht u taç terk eyledin, buldun ulüvv ü temkîn.

Çaldırân’da yazıldı hükm-i ezel satrı,
Levh-i târîh okudu kudretini ey metîn.

Zâhirin sert göründü, bâtının deryâ-yı hilîm,
Kahrın adl idi senin, lütfunun aslı yakîn.

Selîmî der ki: ölür mü kahr-ı Hakk’a âyine?
Adın anıldıkça dirilir cihân, durur fenîn.