Gazel Şiiri - Ejder Yurttaş

GAZEL

Görmedim ömrümde ben, böyle bir gülizarı,
Ömrümü biçti geçti, esrarlı bir nazarı.

Ne Kerem'e eş olur, ne de Ferhat'a Şirin,
Tüm cihanı kor eyler, canlar yakan bîzarı.

Tebessümü can verir, sunar bir Âb-ı Hayat,
Temâşası can alır, kefen olur izarı.

Kimselere yâr olmaz, ne yaz olur, ne bahar,
Gönlü tarumar edip, harab eyler "azar"ı.

Gamzesinde gül açar, baharlar hicâb eder,
Nizâları bitirir, neşveli bir hazarı.

Ne Acem eli kalır, ne Türkistan, Rumeli,
Cihan herc ü merç olur, tutarsa ah u zarı.

Lisanlar kifayetsiz, kelimelerse aşkın,
Kalemler düşer elden, nâçâr kalır yazarı.

Karanlıkta bir nûran, çöldeki vahâ gibi,
Zerresi cihan yakar, kül eyler intizarı.

Derde düştü bu gönül, meçhul bir cenderede,
Leyla'ya köle satan, sanki Mecnûn pazarı.

Ejder Yurttaş