Gariptir Sofrası Şiiri - Yılmaz Bekaroğlu

Gariptir ama sofrası zengindir.
Çalışır, hakkını verir amma
Alnının terini çalar zengin.
İster eksik olan maaşının kalanını,
Üstüne bir de azar işitir.

Sabah ezanıyla kalkar bu adam,
Geceyi beklemeden yorar kendini.
Eli nasırlı,
Yüreği sessiz,
Kimse sormaz halini.

Sofrada ekmek bölünür eşit,
Ama hayat adil değildir.
Çocuklarına gülümserken,
İçinde bir borç büyür,
Söylemez.

Hakkını istemek suç gibidir,
Sesini yükseltirse nankör olur.
Boynunu eğerse,
“İyi işçi” derler,
Alkış yok.

Zengin sayar parayı,
Fakir sayar günleri.
Biri çoğaltır kasasını,
Öteki eksiltir ömrünü,
Sessizce.

Alnından damlayan ter,
Deftere yazılmaz.
Ama eksik yatan maaş,
Bir çocuğun defterinden,
Silinir.

Azar yer susar,
Susar büyür içi.
Bir gün patlamaz belki,
Ama yavaş yavaş,
Tükenir.

Garip olmak budur işte,
Her şeyi hak edip,
Hiçbir şeye sahip olamamak.
Çok çalışıp,
Az yaşamak.

Akşam eve dönerken,
Cebinden çok yorgunluğu ağırdır.
Kapıyı açınca gülümser yine,
Çünkü evdekiler,
Bilmemelidir.

Bu düzen böyle döner sanırlar,
Ama her sabrın bir izi kalır.
Bir gün o ter,
Yerin altına düşer,
Hesabı orada sorulur.