Çok garipler gördüm kimsesi yok
Parkta uzanmış üstü açık yatıyor
Benim gönlümün işi de aynen öyle
Sahipsiz kalmış içerimde bekliyor
Yemek yapanı yok aç duruyor
Vücut zayıf kalmış besleyeni yok
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta