Bir gün fark ettim ki
seni özlemek yalnızca bir duygu değil,
bir düşünme biçimi.
Seni düşündüğümde
dünya bana daha anlaşılır geliyor.
İnsanların telaşı,
hayatın tuhaflığı,
hatta kendi yalnızlığım bile.
Aşk
Ruhun Sessiz Mantığı
İnsan bazen kendi kalbini anlamakta zorlanır.
Ben de uzun süre seni neden düşündüğümü çözmeye çalıştım.
Mantıkla başladım.
Bir insanı sevmenin nedenlerini aradım:
sesini, bakışını, birlikte konuştuğumuz o uzun akşamları düşündüm.
Fakat ne kadar düşünürsem düşüneyim
akıl beni bir yere kadar götürdü.
Sonra durdu.
Orada başka bir şey başlıyordu.
Çünkü senin yanında bulunduğumda
bütün düşüncelerim garip bir sadeliğe kavuşuyor.
Sanki insan zihninin bütün karmaşıklığı
tek bir hakikate indirgeniyor:
yakınlık.
Bir gün fark ettim ki
seni özlemek yalnızca bir duygu değil,
bir düşünme biçimi.
Seni düşündüğümde
dünya bana daha anlaşılır geliyor.
İnsanların telaşı,
hayatın tuhaflığı,
hatta kendi yalnızlığım bile.
Belki de insan,
başka bir insanın varlığında
kendi ruhunun düzenini buluyor.
Bunu ilk anladığımda
içimde tuhaf bir sükûnet doğdu.
Çünkü o anda şunu fark ettim:
Seni sevmek
bir zayıflık değil.
Bir tür idrak.
Ve insan bazen
en doğru düşünceye
en derin duyguyla ulaşır.
Şimdi geriye dönüp bakıyorum Ali.
Hayat hâlâ karmaşık,
insan hâlâ anlaşılması güç.
Ama bir şey kesin:
Sen yanımdayken
dünya açıklanmaya daha yakın.
Belki de aşkın en entelektüel hâli
budur:
Bir insanın varlığının
hayatı daha anlaşılır kılması.
Aşk
Aramızdaki mesafe
yollar değilmiş Aşk
Birbirimizi anlamaya
ne kadar yaklaştığımızmış.
Aşk
Seni düşündüğümde
aklım çalışıyor.
Seni gördüğümde
aklım susuyor.
Demek ki aşk
düşünceyle başlıyor,
hakikatle bitiyor.
Aşk
Garip Bir Düşünce
İnsan kalbini incelemeye kalktığında
tuhaf sonuçlara varıyor.
Mesela ben, seni neden sevdiğimi anlamak için oldukça ciddi bir şekilde düşündüm.
Sanki bu mesele bir felsefe problemiymiş gibi.
Önce mantık yürüttüm:
“Bu yalnızca bir yakınlık olabilir,” dedim.
“İnsanlar birbirlerine alışırlar.”
Ama sonra seni görünce bütün bu düşünceler dağıldı.
Çünkü insan, birinin gözlerine baktığında
nedenini açıklayamadığı bir huzur buluyorsa buna alışkanlık denmez.
Belki de kalp aklın çözmekte acele ettiği
o eski bilmeceyi çoktan çözmüştür.
Bazen seni izlerken şunu düşünüyorum:
Dünya bunca karmaşıkken iki insanın birbirini bu kadar kolay anlaması neredeyse mantıksız.
Ama belki de hakikat tam burada saklıdır.
Çünkü insan hayatı boyunca birçok düşünceye inanır, birçok fikir savunur.
Fakat sonunda tek bir şeye sığınır:
Başka bir insanın varlığına.
Ve ben bunu itiraf ediyorum Aşk.
Eğer bu duygu bir hata ise ben bu hatayı
oldukça bilinçli bir şekilde yapıyorum.
Aşk
Sonunda
tek bir şeye sığınırsın:
Başka bir insanın varlığına.
İtirafım, Aşk:
Eğer bu duygu bir hata ise
ben bu hatayı
oldukça bilinçli bir şekilde yapıyorum.
Aşk
Ben seni yalnızca
yakın olduğunda sevmedim Aşk.
Uzak olduğunda da
aynı sıcaklıkla düşündüm.
Çünkü gerçek sevgi
mesafeye bağlı değildir;
bedenin alışkanlığıdır.
Aşk
Bazen sana bakarken
şunu hissediyorum:
Hayatın bütün karmaşası
senin gülüşünde
basit bir anlam buluyor.
Aşk
Kayıt Tarihi : 6.3.2026 16:02:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!