Gün atımında Tan yerleri ağarmadan Uğuldayan seslerdi Gırtlaklardan yayılan
Marş söylüyorlar dedi Seslere alışkın gardiyan Yankılanmıyordu bile Hücrelerden ötelerde
Bu kadar disiplinli olurdu Beyninde mazlum bin mahkum Yerinde sayıyordu yürürken Beton duvarların suskunluğuna inat
Karanlık yolların yordamında Demirden ranzaları omuzlarında Yürüyüp gideceklerdi sanki Duvarları geçemeyen seslerle sılaya
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta