Gönül! Şu dünyanın haline kanma,
Arkadaşın değil, gardaşın küser.
Eski düşmanından dost olur sanma,
Dostlarımdan bile kalmadı eser.
İnsan sarrafıyım, ayar ölçerim,
Ben yalana kafa sallar geçerim,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




güzel satırlardı..
kutlarım Nuri beyi...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta