Daldın dalgıç gibi kitaplara
çıkışta yüzünde dingin yaz akşamı
gördün güneşte ve gölgede kayaları
ağaçların dallarında yıldızlar vardı
sonsuzluğu dövüyordu dalgalar sayfalarda
Yani çocukluğun doymaz açlıktı
sürekli çağrı... Sonsuz ufka. Oysa
I
Hüznüm; süngülü yalnızlıklara itilmiş bir Dersim gecesi,
açlığım; bir deri bir kemik,
sabrım; altı aylık unutulmuşluğuyla bir Bahçesaray'lı
ve korkum; yollarına sinmiş bir çakal
ya gidenler evin yolunu bir daha bulamazsa Anerka!
Devamını Oku
Hüznüm; süngülü yalnızlıklara itilmiş bir Dersim gecesi,
açlığım; bir deri bir kemik,
sabrım; altı aylık unutulmuşluğuyla bir Bahçesaray'lı
ve korkum; yollarına sinmiş bir çakal
ya gidenler evin yolunu bir daha bulamazsa Anerka!



