Şimdi oradan geçiyor gibi,
Salıncağı kurmuş bırakmış çocuksuz babaların.
İçinden boşalan hiçliklerinde
Tanımadığı izlerinde ayak olmuşcasına
Topuğunun üstünde döndükçe,
Bilye deliği için
Gaflığını geceye dikmiş çocuklar gelir,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta