Sen,bende adını bile bırakmayan
Andığımda kanayan dudaklarımın ahı
Yattığımda şakağımdaki namlu
Güldüğümde ruhumun buhranı
Hangi karanlıktayım,hangi aralıktayım
Bir fısıltı duymasın kulaklarım
Akabinde süzülür bir kaç damla yaş
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta