Her şeyin anlamsızlaştığı,
Hiçbir kelimenin kurtarıcı olmadığı zamanlar vardır.
Cümleler donar dudakta,
Kalp zemheriye tutulur.
İnsan konuşmak ister ama sesi çıkmaz,
Bir insan nasıl yok sayar başka bir insanı?
Bir bakış nasıl öyle kaskatı kesilir?
Gözlerindeki merhameti söndüren,
Hangi karanlık kuyudur?
Görüyorum; bilmemenin, bilmekten korkmanın
Birinin özlemi var, sığmıyor duvarlara,
Sarılmış yastığa,anıların hışırtısına.
Birileri dertleriyle boğuşuyor karanlıkta,
Her nefes,ciğerlerinde ağır bir yük.
Hayat bir yük, ağır ve derin,
Umutla sarılır bazı gönüller,
Kimi Allaha yönelir geceyi bekler,
Kimi tuzu kuru, dertten bihaber,
Yolun sonunda ışık var derler,
Ama bazen karanlık daha yakın gibi gelir.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!