-1-
sessizliğiyle fazla kalabalık
bir sabah yanaştı ellerime
gözleriyle paris'liydi
adı yalnızlık
içimde bir ırmak gibi aktı durdu gecelerce
ne zaman tutmaya kalksam ‘o’ zaman kırık
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta