Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
'Adam hüzünlü' sorumluluk bilinci taşıyor. Yapamadıkları, yapabileceklerine mani olmamalı.
'Kadın güzel' paylaşıma sunulmuş mutlu anların yaratıcısı.
'Çocuk' Güzel anıları süsleyen olmalı. Aileye problem olmamalı. Sorumluluklarını bilmeli. 'Güzel anılar gibi hüzünlü' dedirtmemeli. Yürektir, evladını sever; hüzünlü olsada. Ama, neden hüzün olsun ki... Hüzün geçmişte kalan ve aranılan mutluluklar için olabilir. Çocuk aileye mutluluk getirmeli.
'NE KADARINI YAPTIK, YAPAMADIKLARIMIZIN.' TEŞEKKÜRLER...
aslında bir an hiçbirşey yazmasam mı diye düşümdüm çünkü bu şiir için yazilacak kelimeleri yan yana getirmek bile bu şiire hakaret olur
Bu şiir ile ilgili 12 tane yorum bulunmakta