Fosforlu Yıldızlar Şiiri - Şeyma Karakoç

Bugün yatağımın hizasındaki tavana yıldızlar astım. Bir sihirli değnek şekline benzetmeyi de ihmal etmedim. Işıkları kapattım yatağa uzandım ve onlardan bana ışık vermesini bekledim. Hepsi karanlıktı. Sonra öğrendim ki bana ışık vermeleri için önce benden ışık almaları gerekirmiş. Derler ki “Bir mum diğer mumu tutuşturmakla ışığından bir şey kaybetmezmiş.” Ben de mum misali bir müddet onlara ışık verdikten sonra gözlerimi karanlığa teslim ettim. Kendimi yıldızların ışığına emanet ettim. Ve düşünmeye başladım. Düşüncemden yıldızlar kaydı hayatıma. Ama kaydıraktan kayar gibi. Mutlu bir şekilde. O yıldızlar hayatımdaydı. Yeryüzünde iyi insanların var olduğunu bilmek , vücudumdaki karıncalanmaları yok etti. Yorgunluğum bir çöle yolculuğa çıktı. Huzurluydum. Gözlerimi açtığımda tavandaki sihirli değnek hala yanıyordu.
Kendini tüketene kadar yanmaya da devam edecekti.
Gülümsedim.
Ben bir mum gibi onunla ışığımı paylaşırken o bir alev gibi kendini tüketene kadar beni aydınlatıyordu.
Kendime sordum: Seni tanımayı hak edecek ne yaptım?
Senden öğrenecek ne çok şeyim var.