Rüzgar saçlarını yokluyor
Kadın gece kokuyordu
Akşam serinliği şehrin teninde ağırlarken efkarı
Düş kiralıyordu kadın, son metelik cebinde
Sardunyalar fısır fısır
Yüzlerine konan alaycı neşe
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




özverli anlatımıyla
harika şiir okudum
kutlarım şair yüreğini
her yönüyle
şiir gibi şiir paylaşımı
tebrik ederim
Tebrikler sayın Tülay..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta