Fizan Şiiri - Dağlar Özügüç

İnsan ile toprağın bağı
Ölümle mi tanımlanmalı yalnızca?
Bir başka derin ilişki de
Vicdanın sustuğu yerde başlamalı
Özlem ile demlenen kalpte, açılmalı vuslatın baharı.
Sabırda toplanmalı çilenin sadık sevdalıları
Bir kere dokursan hakiki sevdanın yüzüne,
Mecnun olup düşersin çölün deli düzüne
Ne olurdu sanki şu acımasız felek
Feryadımızı bir an için işitse
Bir ben mi çekeceğim bunca belâyı,
Yok mudur başka dert ortağım?
Kavuşma ümidi ile tükendi tüm zamanım
Şimdi hayâl oldu, serap oldu kaçtı bütün kâmım,
Bir yitik iz gibi savrulur oldu yürekteki ahım
Ne sesime ses veren var, ne hâlime tercümanım,
Sessizliğin en koyusunda demlendi efkârım.

Dağlar ÖZÜGÜÇ