Yıllar geçiyor... Gönül isterdi ki geçmesin, Firuze; geçmemiş olsun. Ama geçiyor.
Gidişinden, aklımı yitirmek üzere olduğum zamanlardan çok sonra öğrenmeye başladım birşeylere tutunmayı. Yitip gitmemek için tutunmayı öğrenmeliydim, Firuze.
Yıllar geçtikçe artık birçok şeyi sever oldum, Firuze. Yerine değil, yanına, etrafına, karşına koyup, öyle sevdim.
İnsan böylesine özlemeye görsün, öyle bir fark ediyor ki sevilecek lütufları. Yokluğunun içinde varlığını hissedecek birşeyler illâki buluyorum kendime.
Gece olmuyor değil ya gittiğin yerlerde? Geceyi seviyorum şehrine inen. Gündüzü seviyorum sokağına düşen.
Başını hala göğe kaldırıyorsan eğer, semayı seviyorum nazarının dokunduğu.
Nazarın, Firuze..
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta