Firuze Şiiri - Muharrem Abut

Biz, birbirimize rastlamadık;
Aynı hakikatin iki ayrı yalnızlığıydık.
Zaman, ayrılığı öğreten bir öğretmendi;
Sevda ise bu dersin en sessiz cevabı...
Sen gelince göğün mavisi çoğalmadı yalnız,
İçimde yıllardır susan baharlar
Adını söyleyerek açtı çiçeklerini.
Bir dere, dağların kalbinden geçerken
Nasıl denize inanırsa,
Ben de sana öyle inandım;
Çünkü aşk,
Varacağı yeri bilen bir suyun
Sabırlı yolculuğudur.
Kavuşmak,
İki elin birleşmesi değildir yalnız;
İki ömrün aynı anlamda kök salmasıdır.
Ve mutluluk...
Gürültülü bir sevinç değil;
Aynı akşamın sessizliğinde
Aynı yıldızı seyredip
Hiç konuşmadan birbirini anlayabilmektir.
Şimdi biliyorum; her ayrılık,
İçinde gizli bir vuslat taşır.
Her gerçek sevda, iki insanı değil,
İki ruhu tek bir vicdanda buluşturur.
Bizim hikâyemiz
Bir gün bitecek bir masal değil;
Güneşin sabaha,
Irmağın denize,
Duanın gökyüzüne kavuşması kadar
Kendiliğinden ve sonsuz...
Çünkü aşk,
Bir kalbe sığmak değil;
İki yüreğin birlikte
Hayata sonsuzluğu öğretmesidir...