Bir durulmanın arefesinde kopan fırtınalar ve savrulan karakterler ne çok şey anlatıyor akıl ve vicdanlara;
Fırtınada terkediyor bazen en sadık görünenler;
Fırtınada çelme atıyor bazen en güvendikleriniz;
Ardından yağacak yağmurdan ve rahmetten bi haber yenik düşüyor nefsine hiç ummadıklarınız;
Bazen fırtınalar iyidir, dimdik durabilmeyi, sağlamlığı ve samimi bağları test eder;
Zayıf karakterleri, samimi olmayan bağlılıkları, güce boyun eğenleri yıkar ve yok eder;
Bazen fırtınalar iyidir, devirir maskeleri, temizler gönül bahçelerini her türlü fazlalık ve iğretilerden;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta