Mevsimsizdir benim fırtınalarım
Ne zamanı bellidir onların ne de şiddeti
Bazen bir akşam sadeliğinde iken
Bazende yıkıp savuran bir büyüklükte...
Karasız yönleri, doğusu batısı yok
Süpürür önüne gelen her şeyi...
Farketmez ki az ya da çok...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta