Fırtına Şiiri - Rasih Hacıkadiroğlu

Bir fırtına koptu üzerimize,
Sandık ki gökten indi.
Oysa gönüllerde biriken
Sessiz çığlıktı bu.

Rüzgâr esti,
Ağaçlar üstümüze yürüdü,
Deniz kabardı,
Dalgalar sınır tanımadı.
Kıyıda ne ev kaldı
Ne iskele,
Ne de tutunacak bir kayık.

Kim estirdi bu rüzgârı?
Daha dün
Günlük güneşlikti ufuk.
Gaflet,
En parlak havada
En koyu gölgeyi doğurur.

Sığındık karanlık yerlere,
Zarar rakamla ölçülmez oldu.
Bil ki sığınak taşta değil,
Kalptedir.

Meydana çıktığımızda
Gördük:
Fettah olan açtı kapıyı,
Celâl olan yıktı perdeleri.
Mülk sandığın,
Bir nefeslikti.

Celâl tecelli edince
Yezdan acımasız sanılır;
Oysa O,
Merhameti sertçe uyandırandır.

Sen sen ol,
Gazabı çağırma.
Yoldan sapma,
İzini kaybetme.
Dost ol,
Yâr ol.

İki yüzlü olma;
Zira rüzgâr
En çok maskeleri uçurur.