Seni anarken hep fırtınalar kopan kalbim
Yer yarılırdı sanki görünmezdin ,nerdesin
Sensiz lâl oldu dilim kalem tutmadı elim
Mazide kaldı her şey dertli gönül neylesin
Yar seninle yeri bomboş kaldı sensizliğin
Dağlar yol vermez oldu beyaza büründü
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta