Fırtına Şiiri - Mehmet Selim Tuncer

Dün gece içimi seni kaybetme korkusu sardı
Düş mü gerçek mi
Kabus mu anlayamadım

Boş sokaklar uluyan çakallar
Islak kaldırımlar
Yerde öksüz yapraklar

Mehtap kayboldu indi uğursuz gece
Kar tipi boran
Azgın dalgalar
Yüregimi sarıp sarmaladı
Sessizce ve haince

Tan vakti güneş doğdu gözlerinin ufkunda
Kar durdu dalgalar dindi
Fırtına sona erdi

Yumuşak yürek atışını
Işıl ışıl gözlerini
Yüzünü bedenini gördüm gökyüzünde
Bir melek gibi savruluşunu saçlarının

Aldım doladım elime
Seni ve beni
Birbirimize
İnce narin ellerinle

Bu bir düştü yaşandı ve bitti

Ama
Ben yine de söylemek istedim
Gülüm'e sevgilime...

04.02.1996/mavi tren