Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Neden acaba diye düşünceye daldım...
Bu sessiz fırtınayı yürekte gerçek sevgiyi yaşatanlar mı hissediyor acaba...
Heveslerin kursak da kalması, tomurcukların ve filizlerin kırılması umudu askıya alıyor galiba..daima karakış ve zemheri...bahara fırsat vermiyor...
Az ve öz dize sayılı bir şiir ama derin mi derin okyanus gibi ....
Kutlarım SAYGIDEĞER HOCAM....SELAMLAR...
Sağ olun değerli dostum selam ve saygılar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta