Sustum!
Tam sevdiğimi haykıracaktım ki sustum.
Sustu benimle gök, sustu deniz, sustu toprak.
Sustu benimle gülen o kahverengi gözlerin...
Sustum!
Sustu dudağımdaki ismin
Gururu hükmetti şaire.
Hastalıklı şiirler yazmaya başladı şair,
Kendini boşluğa bırakmaya hazırlandığı bir ayrılık öyküsünde.
Aşığına olan sevdana sırtını dön dedi.
Sonra,
Dur dedi gaipten bir ses.
Vur yüzüme yağmur, yağ tenime yağmur.
Vur ki uslansın gönlüm, yağ ki özgür kalsın artık bu ruhum..
Ayrı şehirlerin mutsuz insanlarıyız!
Yarım kalan hayallerin, yaşanmışlıkların..
Loş bir boşluktayız şimdi.
İnanabilecek bir şey kalmış olmalıydı bütün bu karanlığın ve mutsuzluğun arasında.
Ne sen vazgeçtin inadından ne de ben seni beklemekten..
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!