Bir defterim var.
Ne siyah ne beyaz ,
Anlattım hayatımdan biraz.
Yazdım işte,
Var bir sevdiğim.
Uzun mu desem kısa mı
Nice gemiler battı bu suda.
En büyüğünü mü söyleyeyim, en şatafatlısını mı?
En küçük olanını mı söyleyeyim?
En batmaz sanılanını mı?
Nice kaptanlar geldi geçti.
Limana varmakta iddialı, suya mağlup.
Koşmak gibiydi sevmek;
Ciğerin de nefes kalmayana,
Dalağına saplanan hançer onu parçalayan kadar
Koşmak gibiydi sevmek.
Ben koşuyorum,
Kalbimde sen, sırtımda sevgisizliğin.
Müzmin âşık derler bana,
Gönlümde hiç dinmez fırtına,
Acı ektin, sevdamın toprağına.
Geceler boyu gözlerde hüzün,
Sevdamı bilmez, güneşsiz gündüzüm.
Öldüğüm günü hatırlıyorum;
Güneş tam tepedeydi, hiç olmadığı kadar karanlık
Arabalar geçiyordu yoldan, bir yere yetişircesine
Seni bekliyordum ,
Önceki günler gibi
Köşede ki bankta , bir ağacın altında.
Her yer aynı birbirinin, herkes gibi.
Ne sana benziyor biri,
Ne de bir yer ilk gördüğüm yer gibi seni.
En sevdiğim yerdi bir zamanlar burası.
Seninle bir yerdi,
Şimdi sadece adını hatırlatıyor,
Gece yine çöktü kasvetiyle,
Sesler kesildimi dışarda bir uğultu içimde,
Yardım çığlığı gibi, genelde duyulan tek kelime;
Niye?
Karışık ahvali aşkımızın.
Bir oyun sanki,
Kaç sabahı bekledim seni görür gözlerim belki diye,
Kaç sokaktan geçtim senin izine rastlarsam diye.
Görmeseydim hiç, bilmeseydim seni,
İnan sevmezdim, inan ıskalamazdım gecelerimi.
Acının, derdin, kederin, hüznün,
Ne kadar musibet varsa, adı silinsin.
Sensizlik densin hepsine.
Zira başka hiçbir kelime,
Bu kadar yokluğa yetmedi.
Eyy gönlümün bitmeyen kışı, uzak yıldızım!
Şimdi kuşlar, çiçekler, şu toprak, şu deniz,
Orman, ağaçlar haykırıyor seni.
Bastığım yer bile bin kere sen sanki.
Suyun tadı olur mu?
O da sen gibi.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!