Sensizliğin avuntularında oyalanırken, gecenin sessizliğindeyim.
Kimsesizim duygularım, aylak dolaşırken anılarda yalnız başına.
Elbet bir gün bulacağım, mutluluk denen o ulaşılmaz duyguyu.
Ve elbet bitecek, ağlak ahvalimin acı geceleri ve firari uykularım.
Gözlerimin isyanı başlama arifesinde, yaşlar boşalmaya namzet.
Yüreğim ağlamaya meylederken, yokluğunun hüznü çöktü üzerime.
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta