Vefa unuttu kendisini isimsiz masallarda
İhanetin gölgesinde serinledi, inanmış görünüp yalanlara
Vefa bir efsane har, heder olmuş yıllarına
Kemal i yaşından pişmanlık akar, kuytu yarınlarına..
…
Bu efsuna kapılma, derinlerinde kaybolsa da yalnızlığın
Yürek hilale bürünmüş kayıp yakamozları biz aşkın
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta