seher vaktinin soğuğunda,
trenden çıkan dumanla ısındık be.
soba yanardı aşkla
sevgimiz tutuştururdu kömürü.
çoğuzaman kıskanırdım günlerin her sabah gülüşünü
balkona uzanan armut ağacı bizi izlerdi hep
meyveleri karşılığında.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta