Final Şiiri - Hamza Mamaş

Ne anlamı vardı,
Nereye kadardı hatıralar.
Ne çok ağır yük senden kalanlar.

Bilse gönlüm taşa dönerdi de,
Tövbesinde durmayan sana dönmezdi.
Bu yangın bitirir sahiplerini.
Bu ışık başkasının, sende sönmezdi.

Günler,
Aylar,
Yıllar geçecek sensiz.
Kim bilir kabul olunmayan tövbeler,
Ortak günahlar,
Riya dolu zamanlar birleştirecek bizi.
Günahın yaktığı zamanda buluşacağız.
Kaç sen ey yar.
Sonu cehennemde olsa buluşacağız.

Ne gerek vardı.
Değer mi dünya için kendin satmaya.
Değer mi küçülüp, ölçü tutmaya.
Değer mi hoyratça gönül yıkmaya.

Bembeyaz sayfamı düşünüyorum.
Kara kalemlerini.
Arzulu hallerini.
Yanan ateşlerini.
Cehennemlik hayallerini.
Seni düşünüyorum.
Seni düşlüyorum.
Ölümü,
Hesabı,
İmanı hesaba katmayan yar.
Bize üzülüyorum.

Her şeyim vardı oysa.
Her şeyin vardı.
Hangi ölçü sana tam,
Hangisi bana dardı.
Ey makberden utanmaz yar.
Ömür ne ki.
En uzunu yüz yıl kadardı.
Değer miydi yoluma mani olmana.
Değer miydi dünyamı karatmana.

Şimdi uzun şiirlere konusun.
Basit, yalın mısralara.
Adını demem zamanda meftunsun.
Demem adını, o finalde.
Bana deliler gibi bir final borçlusun.

Sana layık final hazırlıyorum.
Bırak vuslatını,
Eleminden bile haz alıyorum.