Sabah uyanır uyanmaz gülümsedim,
Kendime değil — kameraya.
Uyandığım gibi değil,
uyandırmak istediğim gibiydim,
biraz ışık, biraz poz,
biraz "kalktım ama çok yoğunum" bakışı.
Kahvemi içtim —
soğumadan değil,
story atmadan önce içilmez çünkü.
Yanına kitap aldım,
okumadım.
Ama sorduğunuzda Kafka’nın gözleri çok etkiledi beni…
Bir de derin cümle paylaştım:
“Ruhum yorgun…”
— Bu arada enerjim tavan,
sadece cool duruyor diye yazdım.
Akşam oldu,
Yalnızdım ama kalabalık gösterdim.
Bir filtre, üç emoji, beş “canım arkadaşım”
Kim olduğunu ben de bilmiyorum ama
profilde birlikteyiz işte.
Biri yorum yaptı:
“Çok güzelsin!”
Yanıtladım:
“Sen daha güzelsin”
— Hayır, yalanın da bir nezaketi var.
Yani anlayacağın,
gülümsememiz kolektif artık.
Keder bile poz veriyor,
Ve samimiyetin
sadece hikâyelerde 24 saati var.
Kayıt Tarihi : 14.6.2025 18:46:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!