Filistin Şiiri - Aselya Asmira Kaya

Yıkılmış şehirler, susmuş sokaklar,
Kan kokar gökyüzü, ağlar topraklar.
Vicdanlar susarken, mazlumlar ağlar,
Öksüzlerin feryadı göklere çağlar.

Zalimler ayakta verirler azabı,
Mazlumlar unutmuş sevinçle kalmayı.
Neden susmuş dilleriniz?
Yok mu sizin merhametiniz?

Sarmış etrafı kanlı bedenleri,
Şehadet getiriyor dilleri.
Bebek, genç, ihtiyar; masum cesetleri,
Kırmızıya boyamış bütün yerleri.

Yaşlarla dolmuş gözleri,
Acıyla kavrulmuş yürekleri.
“Allah Allah” diyen dilleri,
Ümitsiz değil, iman dolu kalpleri.

Ne evleri var ne malları,
Ne yiyecek aşları ne içecek suları.
Vicdanı olan görür bunları;
Tarihe kazınacak bu insanlık dramı.

Bundan daha acı bir manzara olur mu?
İnsanlık, barış, adalet bu mu?
Hangi dine sığar yapılanlar?
Bu zulüm hiç kalır mı kâr?