Dünyanın çile sakızını damağıma yapıştırıp dimağımın almadığı şeylere yöneliyorum bir an
İstanbul, fistan bulmuş genç kız gibi masmavi göğüyle gülüyor bana ama senden mavi değil inan
Bir şişe dur demeye çalışır gibi bu gidişe küfrediyor içimin meydanlarından
Yine de kendimi kendimden uzak hissediyorum kalbim seninle uzak ve benden kocaman
Üzerimde kendime has gümüş tastan paslı paşamla baş başayım
Halis muhlis gök menşeili kara bulutlar memleketlerinden renkli nemler çalıp oynuyor
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta