Fikret Turhan Şiirleri - Şair Fikret Turhan

annem,
vedasız gidişin
beşinci yılına girdi
bu soğuk kış günlerinde
patiklerin yine ayaklarımda idi...
annem,

annem;
klarnetler çalıyor,
mendiller sallanıyor,
arnavut şarkılar içimi yakıyor,
hasretin gözlerimden yaş olup
dudağıma doğru geliyor

annem,
boynuma sarılmış
benden söz istemiştin ya
''-beni çok ağla evlat...'' diye
titreyen sesinle...
bu gece

yağmur ve rüzgar,
sanki aralık'ta sözleşmiş gibiydi
damlalar sert sert çarptıkça,
soğuğun alı al moru mor
gülleri açıyordu yanaklarımda.
seni aramak ne güzeldi

ah ormanda bir ağaç kesilmiş
ah bu dünyadan bir apo göçmüş...
orman yerli yerinde kimse o ağacı fark etmiyor
dünya dönüp duruyor apo toprağın altında
bu hızı hiç fark etmiyor.

sevginin,
gözyaşı olduğunu
annemde öğrendim..
ben ona sarıldıkça,
sevginin de tatlı bir ter kokusu...

aşk,
bazen saklanır;
ya bir kara bulutun arkasına
ya bir yağmur damlası ortasına
sen,
ara bul onu

bence
Antakya,
defne kokardı;
aşk adına
barış adına...

annem,
çok özledim seni
''-evlatttt...'' diyen sesini,
sarıldığımda
''sen'' kokan tenini,
pişirdiğin

anne,
bak
gece boyu
yine
ay dolun
lakin