Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
ziynet hanım ne diyeceğimi şaşırdım..bütün ziynetlerinizi dökmüşsünüz.şiirsel anlamda beğendim hemde çok..ilahi fıkranın yaşanmış hali olacak sizinki ..Allah muhabbetinizi bozmasın efendim..saygılar
Estagfirullah!Leblebi değil;kabak çıtladıyorduk biz ya HU!
Çok hoş olmuş.Kutlarım..
yaşanmış olması gayet doğaldır bence..
insanlık halidir..
herkes aynı duruma düşebilir zaman zaman.. anlayış olmalıdır karşılıklı..ve sonsuz müsamaha..
baki selam sunar eşinizle mutlu yarınlar dilerim..
:)
Güldüm ve düşündüm. Bazı şeyleri bazılarına yakıştıramazken kendimize mübah görürüz nedense.
masal tadında bir şiir denemesi değişik bir tarz başarılar...
Ben bu konuda yorumsuz kalayım :))
Ellerinize sağlık efendim.
Selamlarımla.
ÇOK ŞİRİNDİ:)) ALLAH MUHABBETİNİZİ ARTTIRSIN ŞEKERLİ LEBLEBİ TADINDA ÇALIŞMANIZI KUTLAR İZNİNİZLE ANTO MA EKLEMEK İSTERİM. SEVGİLER
ne desem bilmiyorum..
kadının fendine bir örnek daha...
Lafı gediğine koymak gibi olmuş.. Güzel şiirdi. Anlamlı.. Tebriklerimle
Yaniiii.
Tebrikler.
Paylaşım için teşekkürler.
Bu şiir ile ilgili 14 tane yorum bulunmakta