Fetih Coşkunsu Şiirleri - Şair Fetih Coş ...

Aşçı olanın elinde kabartma tozu, aşkı olanın dilinde abartma dozu olur..

Ey meçhulde saklım! Bu haz kimdendir? Gönülden gönüle göçebe gibisin. Hayat-i bir mücadelen var, bilirim. Lâkin, ulu orta koşuşturan körebe gibisin..

Acıyla beslenen bir toplum; o acıdan ders almaz.

Savaşları, afetleri, depremleri anar, üzülür, acıyı tazeler; fakat hâlâ oturduğu binanın depreme dayanıklılığını resmi bir araştırmaya tabii tutmaz mesela. Bazen bir kaç yiğit yürekli şahsiyet ses çıkarır; ama meselenin önünü arkasını sorgulamaz.

Sorgulayan; sorgusunu, araştırmasını sürdürmez. Sürdüren; çıkan neticeyi adrese teslim ulaştırmaz. Hadi ulaştırıldı diyelim, teslim alan gereğini layıkıyla yapmaz. Bu sefer de, gereğini yerine getirmeyene ses çıkaran olmaz. Hadi ona da ses çıkardı diyelim... Tekrar aynı döngüye girer, yorulur ve "tarih tekerrürden ibarettir" der, teselli eder vicdanını.

Akıl verdiğiniz insanlar, o aklı, genelde önce sizin üzerinizde dener. Teoride: akıllıca bir davranış, pratikde; gayet acımasız!

Bir haksızlık veya bir yanlış cereyan ettiğinde, o haksızlığı ya da yanlışı yapan (ister arkadaş, ister yoldaş, ister akrabânız olsun) sırf "sizden biri" diye ses etmiyorsanız; Adalet terazinizde ya bir arıza, ya da bir hile var demektir!

Ruhunu hissediyor gibiyim bazen buhrânlı anlarında. Sarıyorum, kollarımda uyutuyorum seni o anlarımda. Kısık bir sesle fısıldıyorum yanında oluşumu, düşlerimde. Seninle uyuyorum adetâ, suskunluğunu saklarken hislerimde..

Hafife aldığı şeyler için, ağır bedeller öder insan..

Gönül ki, ne kadar büyük; o kadar yük! Bazen kendine, bazen yârene, bazen cümle âleme..

Kıpır kıpır olurdu içim, duyunca seni. Bir ben belirirdi bende, görünce seni. Ey günümü, gecemi sensiz geçirdiğim. Ağlamak neymiş öğrendim, sarınca seni..

Kalpten dile vurmayan edepten, inşa teşfik etmeyen yürekten. Ne kendine hayrı olur insanın, ne topluma; İstifâde edilmiyorsa, akıl denen nimetten..