Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Tarihe yeni bir sayfa açan ecdadımıza yakışan nesillerin yetişmesi dileğimle...........
Ruhları şad olsun...........
Gçğsüm kabardı okurken, teşekkürler dostum..sağ ol.
Baki selam ve muhabbetimle
Çağ açıp kapattın görev bilerek
Saygıyla, edeple yolun bularak,
Evliya yurdundan dua alarak
Uçmuş sonsuzluğa Sultan mehmet Han
çağı değiştiren bir olay.....yüreğine sağlık...tebrikler...teşekkürler...
Günün anlamı ile ilintili muhteşem satıları yazan yürege saygılar..
Çok anlamlı bir şiirdi duyarlı yüreğinize sağlık kaleminiz daim olsun+10 selamlar.
FETH_İ MÜBÎN
Ondan Razı olsun Yüce Yaradan
Saçmış adaleti Sultan Mehmet Han
Gemiler yürütmüş aşmış karadan
Geçmiş denizleri Sultan Mehmet Han
Kuşatmalar olmuş otuza yakın
Kimler yapmamış ki bu şehre akın
Kime nasip olmuş siz ona bakın
Açmış yeniçağı Sultan Mehmet Han
Abdest alıp öyle çıkar sefere
En büyük rütbeden en alt Nefere
Ne bilsin ki onu bilmez kefere
Seçmiş kutlu yolu Sultan Mehmet Han
Ulubatlı Hasan bayrak elinde
Allah-Allah sesi düşmez dilinde
Şahadete koşan insan selinde
Taçmış gönüllerde Sultan Mehmet Han
Nebi övgüsüne mazhar olan can
Gönülde taht kurup kalbe dolan can
İstanbul’u alıp huzur bulan can
Kaçmış zulmetmekten Sultan Mehmet Han
Zaferlerle dolu dünüm bu günüm
Ataya saygıyı emreder dinim
Mahir gurur duyar çünkü o benim
Göçmüş atam benim Sultan Mehmet Han.
29.05.2009
4| | |Mahir Başpınar
mahir hocam ;
acdamın en önemli kilometre taşlarından olan ve çağ açıp kapayan istanbul'un fethini ve bu fethin padişahı fatih sultan mehmet hanı anlatan yüreğinizin sesi olan bu harika çalışmanızı beğenerek okudum.. kutlarım saygın akleminizi...tam puan 10..akçaydan selam ve saygılarımla...sevgiyle ve şiirle kalın..ibrahim yılmaz.
Allah Resulünün övgüsüne mazhar olmak, İnanan insan için çok büyük bir nimet.
Bu insanları hayırla yad etmek yad edenin kadirşinaslığı gösterse de asıl kadir sinaslık bizlere bu cennet vatanı bırakanlar olsa gerek.
Yüreğine sağlık
Tebrikler
Paylaşım için teşekkürler
Mehmet Gözükara
Hocam Ceddimizle ne kadar övünsek azdır fakat bize övünmek yetmiyor onlara layık olmak için çalışmamız lazım. Bedenleri mezarda ruhları bizimle yaşayan ecdadımıza Allahtan rahmet dilerim saygılarımla
Yüreğin dert görmesin
değerli kardeşim
her zamanki gibi
M A H İ R C E olmuş.
Selam ve
muhabbetle...
Bir cagi kapatip, yeni bir cag acmis Fatih Sultan Mehmet Han'in torunlari olan bu vatanin evlatlari, ne yuce bir bir Tanri vergisidir ki; bu vatani kusatmis itilaf devletlerini kurtulus savasinda, bu ulkeeden canini disine takarak kovmustur. Diline, yuregine saglik Mahir Bey, cok guzeldi, kutlarim. Sevgi ve saygilarimla esen kalin!(10on+ant)
Bu şiir ile ilgili 49 tane yorum bulunmakta