Kimsecikler yok ortalıkta.
Onlarda yok...
Damların şaklabanı kuşlar.
Bir ben kalmışım sanki şu alemin ortasında,
Bir de yüzümü sertçe okşayan rüzgar.
Ben yine çaresiz...
Ben yine ağlıyorken her geçen baharın ardı sıra.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta