Feryâd-ı ümmet Şiiri - Halim Camgoz 3

​Her gün bir çocuk düşer toprağa, boynu bükük,
Benim yüreğimdir kanayan, her nefeste bin yük...
Anneler can verirken, feryatları göğe mülk,
Ciğerim sökülür yerinden, her anım bir çöküş..

Yardım eyle Allah’ım, feryadımız Arş-ı Alâ’da!
​Bakın hele şu hale; Ümmet parça, Ümmet bölük,
Sesimiz Arş’a yükselir, ama vicdanlar sönük...
Başta Firavunlar varsa, canlar birer ölü lük,
Değer vermezler insana, ruhlar hep dökük...

Yardım eyle Allah’ım, bu zifiri karanlıkta!
​İçeride kapanmaz yaralar, sızılar çok derin,
Masumun ne suçu var? Sahibi Sensin yerin ve göğün...
Senden başka kimsesi yok bu garip yetimin,
Sana açıldı eller, bitsin artık bu zulüm...

Yardım eyle Allah’ım, başka kapımız mı var?
​Düşmüşüz bir garip derde, çıkmaz yollardayız,
Her köşe başında bir ceset, kanlı göllerdeyiz...
Hani nerede insanlık? Sorarım, hangi hallerdeyiz?

İnsanlık ölmüş dostlar, biz hangi dillerdeyiz?
Yardım eyle Allah’ım, yardım eyle bu mazluma!