Feryâd-ı Bi -çare Şiiri - Gül Yıldırım

‎Yıllardır bekledim   şîrîn-leb dili
‎Boyun büke büke hazım yoruldu
‎Harlanmış ateşin sönmeyen külü
‎Öz-üm yana yana közüm yoruldu.
‎​
‎Râz-ı niyaz ettim   dilsiz taşlara,
‎Benzerim yuvasız  bî-kes kuşlara.
‎Dîdemden süzülen  hûn-î yaşlara,
‎Her gün Döke döke   gözüm yoruldu.
‎
‎Huzurum kalmadı mutluluk uzak
‎Hangi yöne dönsem her yanım tuzak
‎Yeter ey ehl-i dert  bana da yazık,
‎Yere düşe düşe dizim yoruldu
‎​
‎Dost bildim herkesi, açtım bağrımı,
‎Duymadı kimseler sessiz çağrımı.
‎Yürekte sakladım derin ağrımı,
‎İçe ata ata sızım  yoruldu.
‎​
‎Umutlar ektim de hüsran biçmişim
‎Aşkın şerbetinden zehir içmişim
‎Kendi üzerime kefen biçmişim
‎Sarıp yata yata bezim yoruldu
‎​
‎Her kapı çalınca  o geldi sandım
‎Gelmedi hayırsız üşüdüm dondum
‎Türküler söyledim feryatla andım
‎Dertli çala çala sazım yoruldu
‎​
‎Gökyüzü kapkara, yıldızlar dargın
‎Kaderin elinde olmuşum sürgün.
‎Belki gelir diye beklerken her gün,
‎Yol-a baka baka izim yoruldu.
‎​
‎Kalem elden düştü, kâğıt sarardı,
‎Güneş de çekildi, dağlar karardı.
‎Seni sevmek gönle külli zarardı,
‎Sabır diye diye sözüm yoruldu.
‎
‎Gül YILDIRIM ✍️18.03.2026