Ferdi Babam Ağladı Şiiri - Nilüfer Albayrak

Bir plaktan başlar hikâyem, “Bana sor” der Ferdi baba…
Yılların yorgun sesinde buldum derdimi.
“Emmioğlu” çalar uzaktan, sokak duman altı,
Yoksulluğun kokusu sinmiş, hayalim kanatlı.

“Çeşme”de ağlayan o çocuk bendim,
“Hatıram olsun” dedin, ben hâlâ sendeydim.
“Derbeder” ruhumla büyüdüm, sigaram yoldaş,
“Gülemedim” dedin ya baba, inan ben de gülmedim!

Ferdi babam ağladı, ben de onunla ağladım,
Hayat denilen sahnede, hep yandım…
Ferdi babam ağladı, ben de onunla ağladım,
Kader bıçak gibiydi, ben onunla kanadım.

“Ben de özledim” dedin ya, işte ben de tam ordaydım,
Kalbim kırık bir plak gibi dönüyor aynı derdinle.
“Sevda yüklü kervanlar” geçer içimden, her gece.
“Bensiz yaşanmaz” derim, ama yaşanıyor işte.

“Yalancı bahar” bitmiş, “Huzurum kalmadı” derken,
Bir yudum umut içtim, o da boğazımda derken…
“Emmoğlu” dinlerken ağladı sokağım bile,
“Ne çileler çektim” dedim, babam gibi sessizce.

“Çizmelerim dolu çamur” derdi, biz yürüdük o yolda,
Kalbimiz kırık aynaydı, parça parça soldu.
“Sabır taşı çatladı”, biz sustuk, hayat vurdu,
Her şarkısında bir ömür, bizde yarım kalan gurur.

Geceler “Huzurum kalmadı” diye bağırır,
Her kelime bir yara, her nota ağlatır.
Ferdi baba susunca, dünya biraz eksilir,
Ben biterim, ama yürek hâlâ o sesi dinler…

Ferdi babam ağladı, ben de onunla ağladım,
Yıllar geçti üstümüzden, ama hiç unutamadım…