FERDA (Dağ Çiçeğim)
Bulutlanmış şu kalbin, yağmur olup hep akar,
Teninin sıcaklığı, kor ateş gibi yakar,
Aldığın her bir nefes, uzaktan hasret kokar,
Bilmeyecek bir azim, umut olmuş her perda,
Pembeleşir şafaklar, dilrübamsın sen Ferda!
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta