Fedakarlık(2) Şiiri - Kemal Tekir

Bazı insanlar hayatını; ailesine, arkadaşlarına ve dostlarına adayarak yaşar.
Herkesin isteğini, dileğini gerçekleştirmek için çabalar.
En büyük amacı, çevresindeki herkesi memnun etmektir.

Çevresindeki insanlar, adanmış ve aşırı fedakâr kişiden genelde memnundur.
Fakat bu durum fedakâr kişiyi zamanla yorar, strese sokar.
Hiç kimse sınırsız enerjiye sahip değildir; insan her şeye yetişemez.
Eğer enerjisinin tamamını başkalarına dağıtırsa, kendisine ayıracak gücü kalmaz.

Bazı kişiler de fedakârlığı kendi çıkarlarına göre yorumlar.
Her fedadan sonra bir karşılık bekleyen bir anlayışları vardır.
“Kaz gelecek yerden tavuk esirgememek” misali…
Fedakâr kişinin iyi niyetini sınar, sınırlarını zorlar ve bunu bir hak gibi görmeye başlarlar.
Bu tablo, fedakâr kişide zamanla değersizlik hissi oluşturur.
Çünkü yaptığı onca şeyin karşılığı ne samimi bir teşekkürdür ne de gerçek bir takdirdir.

Oysa fedakârlık, kişinin kendini yok etmesi demek değildir.
Gerçek fedakârlık; ölçülü, bilinçli ve gönüllü olanıdır.
İnsan önce kendine iyi bakmalıdır ki başkalarına da iyi gelebilsin.
Kendine bakmayan, ruhunu dinlendirmeyen birinin fedakârlığı uzun sürmez;
en sonunda yorulur, kırılır ve içten içe küser.

Hayatın sağlıklı dengesi, karşılıklılık ilkesine dayanır.
Sevgi, emek, zaman ve ilgi… Bunların hepsi değerli paylaşımlardır
ve değerli olanın karşılığı yine değer ile ölçülmelidir.

Bu yüzden insanın ara sıra kendine şu soruyu sorması gerekir:
“Ben kimin için, ne uğruna, hangi bedelle fedakârlık yapıyorum?”
Eğer cevap; sevgi, samimiyet ve gönüllülük ise fedakârlık ruhu besler.
Ama beklenti, çıkar ve zorunluluk üzerine kuruluysa insanı tüketir.

Sonuç olarak; en sağlıklısı, sınırları bilmek ve dengede kalmaktır.
Çünkü unutulmamalıdır ki:
Kendi ışığını söndüren, başkalarına yol gösteremez.

Kemal Tekir
Halkın,Hak kın sesi