Güneş uyanmadan gecenin Karanlığında
Seslere irkilen imanımda çaldığım kapılar var
Bir duruş kimliği ve insan olmak nizamın da
Alemlerin varlığında, var olmakta var
Tan vaktinde miskin, uykuda sarhoşlar
Salâlarla tüketilmiş bir ömür, olmakta var
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta